Over Tuutje Konijn.

(Confinement#2 – Dag 5)

Ik had het hier al eerder over Tuutje Konijn, de doudou die hier ten huize een bijna Heilige status heeft. Troosten na een valpartij, rust brengen na een impulsrijke schooldag, de oversteek naar dromenland begeleiden, … Ze verricht werkelijk heldendaden in het leven van onze 3,5-jarige.

Het is ’s avonds ook een belángrijk punt om Tuutje Konijn zeker mee in bed te leggen bij Louise. Want als er bij het slapen gaan al niet naar gevraagd wordt, dan wel tijdens een nachtelijk wakker-schrik moment. Om drie uur ’s ochtends heb ik echter wel wat beters te doen dan roze konijnen gaan zoeken tussen bergen speelgoed. Komt daar nog eens bij dat de dochter ook een meester-verstopper is en werkelijk de meest inventieve plaatsen bedenkt om knuffels te herbergen. Het mantra is dus echt: TUUTJE KONIJN MOET ‘S AVONDS MEE IN BED.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik een paar dagen geleden Tuutje Konijn op de badkamermat aantrof, vakkondig “ondergestopt” onder een handdoek die duidelijk als dekentje was bedoeld. Jef had Louise net al in bed gelegd. Zo’n kapitale fout zeg! Dus uiteraard spreek ik hem op die beginnersfout aan. “Nee nee, Louise was echt heel duidelijk, Tuutje Konijn moest vannacht in de badkamer slapen”, probeert Jef mij te overtuigen het konijn te laten liggen. “No way, en dan moet ik weer in het holst van de nacht dat ding gaan halen zeker?”, bied ik weerwerk. Nee nee, niet met mij. Ik leg Tuutje Konijn lieflijk in de armpjes van mijn adorabel slapende dochter en kruip zelf met een gerust gemoed(*) in bed. Ik klop mezelf nog even op de borst: mommy saved the night!

Vier uur ’s nachts. Er weerklinkt een luide “MAAAAMAAAAAAA” door ons huis. Ik spurt naar Louise haar kamer. “Wat is er? Wat is er?”, vraag ik bezorgd. Zo heb ik haar nog niet vaak horen roepen ’s nachts. Ze steekt huilend haar doudou in de lucht. “Tuutje konijn moet in de badkamer slapen mama”, snikt ze.

Ik neem het konijntje, steek Louise nog eens goed onder haar dekentje, geef haar een kusje, ga naar de badkamer, leg Tuutje Konijn exact zo terug als ik haar een uur of zes eerder vond en kruip terug in bed. Moraal van het verhaal: volgende keer toch maar luisteren naar Jef? 😉

(*) Gerust gemoed is natuurlijk relatief wanneer uw 21-maander u nog 75% van de nachten uit bed roept. En het bizarre is dat hij daar compleet onvoorspelbaar in is: de ene nacht slaapt hij vlot door, de volgende houdt hij u 2 uur bezig midden in de nacht. Dat laatste is eerder uitzonderlijk (meestal is ’t voor een aai & een slokje) maar gisteren zit nog vers in het geheugen *geeuw*.

Geef een reactie